Drodzy Czytelnicy!

Serdecznie witam na internetowej witrynie "Forum Penitencjarnego". Mam nadzieję, że jego elektroniczna wersja zachęci Państwa do sięgnięcia po kolejne wydania naszego miesięcznika, do którego lektury w imieniu Redakcji serdecznie zapraszam.

z Markiem M. Kamińskim, profesorem na Uniwersytecie Kalifornijskim w lrvine, rozmawia Kamil Miszewski

Dlaczego książka "Gry więzienne", która właśnie ukazała się nakładem "Oficyny Naukowej", powstała po 20 latach od Pana więziennych doświadczeń?
Uwięzienie jest tak traumatycznym przeżyciem, że uzyskanie dystansu intelektualnego i emocjonalnego zajmuje wiele lat. Nie czułem się gotowy do opisania rzeczywistości więziennej w sposób, który w pełni by mnie satysfakcjonował. Podejmowałem wiele prób, napisałem kilka artykułów. Jednak dopiero po opublikowaniu artykułu "Gry więzienne" w końcu lat dziewięćdziesiątych, który stał się podstawą jednego z rozdziałów książki, zdecydowałem, że konstrukcja książki jest wystarczająco uformowana w mojej głowie.

Motywem przewodnim książki jest racjonalność, a raczej - jak to Pan określa - hiperracjonalność działań więźniów. W książce czytamy: "Więzień nabiera...

42 projekty ustaw to efekt rocznej pracy Ministerstwa Sprawiedliwości. Owa z nich już weszły w życie (ustawa o sądach 24-godzinnych, ustawa o świadku koronnym), 15 znajduje się w Sejmie, 5 skierowano do Rady Ministrów.
Jednocześnie przez ostatni rok pracowały komisje resortowe nad reformą wymiaru sprawiedliwości, w tym więziennictwa. Głównym celem zmian prawnych i organizacyjnych jest zwiększenie poczucia bezpieczeństwa obywateli.
Do prac w komisjach sejmowych skierowano właśnie po pierwszym czytaniu rządowy projekt ustawy o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego. Będzie tam rozpatrywany wspólnie z projektem poselskim, czekającym na rządowy od kwietnia ubiegłego roku, a dotyczącym także monitoringu elektronicznego skazanych.
Choć początkowo zakładano, że system zacznie obowiązywać od l lipca 2007 r. i są na ten cel przeznaczone pieniądze w budżecie (40 min zł - m.in. na płace dla sędziów penitencjarnych...

- Tylko Służba Więzienna stosuje w Polsce probację w praktyce, chociaż nie jest do tego powołana - powiedział Pawet Nasiłowski, zastępca dyrektora generalnego SW w Zakopanem na konferencji, której tematem były możliwości i ograniczenia readaptacji skazanych. Spotkali się na niej naukowcy, przedstawiciele administracji rządowej i samorządowej, pomocy społecznej i więziennictwa.
- Nie funkcjonuje system kar nieizolacyjnych, w którym powinno znaleźć się kilkadziesiąt tysięcy skazanych na krótkotrwale pozbawienie wolności, za lekkie przestępstwa, czy oczekujących na wykonanie kary - przekonywał dyrektor Nasiłowski. Tylko 21 proc. orzeczonych kar ograniczenia wolności jest faktycznie wykonywanych. Powodem są obwarowania kodeksowe: skazany może pracować maksymalnie rok, do 40 godzin miesięcznie tylko w spółkach komunalnych, które muszą zapłacić za szkolenie, ubezpieczenie, badania lekarskie, odzież ochronną, stworzyć stanowisko pracy, dać opiekuna, czyli ponieść wydatki rzędu...

"Pomoc dla samopomocy" to hasło stowarzyszenia, które działa w Siedlcach w oparciu i duński projekt Hansa Christiana Kofoeda. Od dziesięciu lat służy ludziom, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji.
Stowarzyszenie Pomocy Społecznej, Resocjalizacji i Rehabilitacji im. H. Ch. Kofoeda w Siedlcach to dziecko płk. Pawła Nasiłowskiego; zanim został wicedyrektorem CZSW, 18 lat przepracował w tutejszym Zakładzie Karnym. Wtedy nawiązał współpracę z Duńskim Komitetem Helsińskim i tamtejszym więziennictwem, która zaowocowała powołaniem organizacji wzorującej się na osiemdziesięcioletnich (dziś) doświadczeniach słynnej Szkoły Kofoeda. W 2004 r. otrzymał za tę inicjatywę oraz pomoc osobom zagrożonym wykluczeniem społecznym i skazanym w powrocie do odpowiedzialnego życia Nagrodę im. Andrzeja Bączkowskiego, przyznawaną wzorowemu urzędnikowi. Stowarzyszenie im. H. Ch. Kofoeda zostało wtedy nagrodzone Nagrodą Główną Pro Publico Bono dla najlepszej inicjatywy obywatelskiej.

więcej>>>

Ośrodek jest położony w malowniczym pejzażu Puszczy Błędowskiej, którego nie zakłóca agresywna turystyka. Przyroda jest dzika, unikalna. Rzeka Wkra przyciąga wędkarzy. Warszawiacy instalują tu swoje dacze.
W tym właśnie zakątku Mazowsza istnieje przestrzeń zorganizowana dla "zadaszonego postpenitu". Władze Stowarzyszenia PATRONAT udzieliły mi "błogosławieństwa" na realizowanie pomocy postpenitencjarnej, stacjonarnej, a bazy udzielił Dom Pomocy "Wzajemnie Potrzebni" w Szczypiornie, będący placówką Stowarzyszenia MONAR, a właściwie ruchu MARKOT. Jest to zespół pawilonów, w których wiele lat temu wczasowali leśnicy z rodzinami.
Pracując społecznie dwadzieścia lat z osobami uwięzionymi (przez jakiś czas również w jednym z warszawskich więzień, jako pracownik cywilny w dziale penitencjarnym), dostrzegłam potrzebę zrobienia czegoś, co nie pozwoliłoby zmarnować wysiłków kadry penitencjarnej wkładanych w wyciąganie skazanych z patologii...

Wiele wskazuje na to, że kończy się czas bezproduktywnego siedzenia w więziennej celi osób, które chcą i mogą pracować. Od dwóch lat obserwujemy znaczący przyrost zatrudnienia skazanych.
Jak pokazują statystyki, w 2005 r. dynamika zatrudnienia więźniów wynosiła 21 proc., w kolejnym roku w ciągu pierwszych dziesięciu miesięcy nastąpił kolejny wzrost o 20,5 proc. W tym czasie powstało ponad 5 tys. nowych miejsc pracy. Powszechność zatrudnienia w jednostkach penitencjarnych przekroczyła poziom 34 proc. nieosiągalny od lat osiemdziesiątych.
Pod koniec ubiegłego roku spośród 88 tys. osadzonych pracowało 26 tys., w tym ponad 19 tys. odpłatnie. Najlepsze wyniki w liczbach bezwzględnych osiągnęły jednostki poznańskie, wrocławskie, koszalińskie, szczecińskie i gdańskie.
Od dwóch lat specjaliści zajmujący się zatrudnieniem więźniów w swoich jednostkach pracują w odmiennych, niż jeszcze kilka lat temu, warunkach rynkowych. Choć oficjalne statystki mówią o...

Nie rozumiem postawy funkcjonariusza naszej służby, który podczas konferencji naukowej wygłasza peany na temat systemu programowanego oddziaływania, a w kuluarach zaprzecza możliwości jakichkolwiek oddziaływań resocjalizacyjnych.
Nie rozumiem tym bardziej, gdy postawę taką prezentuje osoba mieniąca się być reprezentantem środowiska naukowego. Nauka nie może być oficjalna i kuluarowa. Nauka ma weryfikować obserwowane zjawiska w trosce o realizację celu, jakiemu służyć mają jej zdobycze. Jest w psychologii metoda obserwacji uczestniczącej, metoda sędziów kompetentnych. Któż lepiej niż więziennicy (i podmiot resocjalizacji) może wiedzieć, czy coś się sprawdza w praktyce, czy nie? Naszą powinnością wobec nauki, społeczeństwa, skazanych i samych siebie jest próbować rzetelnie odpowiedzieć na pytanie: jak jest?
Niewątpliwie kamieniem milowym w podejściu do resocjalizacji było usankcjonowanie woli podmiotu naszych oddziaływań. Resocjalizacja przestała być obowiązkiem, a...

W okresie powojennym wszystkie kompleksy więzienne w Łodzi były w złym stanie technicznym, panowało w nich przeludnienie, prymitywne warunki sani-tarno-bytowe. Wszystkie wymagały więc wysokich nakładów finansowych na prace remontowe.
Alternatywę stanowiła budowa nowego więzienia, i taką decyzję podjęto. Projekt, wykonany w lutym 1958 r., przedstawiał się imponująco. Zakładał budowę trzech czterokondygnacyjnych pawilonów mieszkalnych (z których każdy posiadać miał podpiwniczenie), dwupiętrowego budynku administracji, kilku osobnych budynków stanowiących zaplecze techniczne, gospodarcze oraz magazynowe. Szczególnie nowatorskim rozwiązaniem było umieszczenie kotłowni poza wygrodzeniem zewnętrznym oraz wybudowanie tuż obok kompleksu więziennego bloków mieszkalnych przeznaczonych dla funkcjonariuszy.
Nowowybudowaną jednostkę penitencjarną przy ulicy Smutnej (wtedy ul. Stokowskiej) oddano do użytku w 1964 r. Przeniesiono tam ówczesną administrację Centralnego Wiezienia w...

Miesięcznik "Forum Penitencjarne" ukazuje się od maja 1998 r.
Wydawca:
Centralny Zarząd Służby Więziennej
Ministerstwo Sprawiedliwości
ul. Rakowiecka 37a
02-521 Warszawa

Redakcja:
ul. Wiśniowa 50
02-520 Warszawa
tel. 0226408665 (redaktor naczelny)
0226408666 (sekretariat)
0226408668 (sekretarz redakcji)
fax: 0226408667
e-mail: redakcja@sw.gov.pl

Zespół redakcyjny:
Jadwiga Cegielska (redaktor naczelny) jcegielska@sw.gov.pl
Elzbieta Zakrzewska (sekretarz redakcji) ezakrzewska@sw.gov.pl
Agata Pilarska-Jakubczak apilarska@sw.gov.pl
Hanna Świeszczakowska
Grażyna Wągiel-Linder glinder@sw.gov.pl
Maria Sodomirska(sekretariat) msodomirska@sw.gov.pl
Piotr Kochański (fotoreporter)

Rada programowa:
Jacek Pomiankiewicz (przewodniczący), Grażyna Bednarek, Grzegrz Breintenbach
Irena Dybalska, Waldemar Kowalski, Krzysztof Kowaluk, Jacek Matrejek,
Paweł Nasiłowski, Jan Stec, Andrzej Szydłowski, Waldemar Śledzik,
Edward Wasilewski, Ireneusz Wolman, Marek Wójtowicz

Warunki prenumeraty:
Miesięcznik kolportowany w systemie prenumeraty, którą przyjmuje redakcja. Cena
prenumeraty w 2008 r. wynosi 30 zł. Odpowiednią kwotę należy wpłacać na konto
Ministerstwo Sprawiedliwości CZSW Biuro Budżetu
NR 76 1010 1010 0401 5222 3100 0000 z adnotacją "Forum Penitencjarnego" 2008 r.

Reklama w "Forum Penitencjarnym":
cała strona - 1500 zł, 1/2 strony - 1000 zł, 1/4 strony - 700 zł (+22%vat)
Na stronach czarno-białych 50% taniej.
Ogłoszenia drobne - bezpłatne.
Stałym klientom udzielamy bonifikaty. Reklamy przyjmuje redakcja. Nalezność
płatna przelewem na konto:
Drukarnia Offsetowa "ATU"
66 1240 1095 1111 0000 0324 8115
Bank PKO S.A. X O/W-wa, ul. Omulewska 27

Łamanie i druk:
Drukarnia Offsetowa "ATU"
ul. Działyńczyków 21 i 21a, 04-495 Warszawa
tel./fax.(022) 6734648, 6734649
e-mail: biuro@drukarniaatu.k2.pl
ostatnia aktualizacja: Tomasz Mazurkiewicz 28.03.2006 11:50