Drodzy Czytelnicy!

Serdecznie witam na internetowej witrynie "Forum Penitencjarnego". Mam nadzieję, że jego elektroniczna wersja zachęci Państwa do sięgnięcia po kolejne wydania naszego miesięcznika, do którego lektury w imieniu Redakcji serdecznie zapraszam.

Ponad 700 uczestników zgromadziła odprawiona w Katedrze św. Michała Archanioła i św. Floriana na warszawskiej Pradze msza św. w intencji uczczenia pamięci ofiar tragedii sieradzkiej oraz zamanifestowania solidarności środowiskowej Policji i Służby Więziennej w obliczu minionych bezprecedensowych wydarzeń.
Nabożeństwo celebrował ks. abp Sławoj Leszek Głodź, ordynariusz Diecezji Warszawsko-Praskiej, przy współudziale biskupa Mariana Dusia, krajowego duszpasterza Policji i licznych koncelebransów — kapelanów więziennych i policyjnych. Uczestniczyły w nim rodziny poległych funkcjonariuszy Policji: mł. asp. Andrzeja Dariusza Werstaka, sierż. sztab. Wiktora Konrada Będkowskiego i sierż. Bartłomieja Kuleszy. Obecni byli parlamentarzyści, prof. Teresa Liszcz, sędzia Trybunału Konstytucyjnego, wiceminister sprawiedliwości Andrzej Duda, Konrad Kornatowski, komendant główny Policji i jego zastępca Stanisław Gutowski, a także Jacek Pomiankiewicz, szef Służby Więziennej z zastępcą...

z Beatą Kempą, sekretarzem stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, rozmawia Jadwiga Cegielska

Pani Minister, dlaczego postanowiła Pani natychmiast po tragicznych wydarzeniach pojechać do Sieradza?
Jako osoba odpowiedzialna za więziennictwo chciałam upewnić się, czy Służba Więzienna nie popełniła żadnego, także formalnego błędu. Uważam, że w tym przypadku nie doszło do zaniedbań. Dowódca zmiany, dopuszczając funkcjonariusza do służby z bronią, swoje czynności wykonał zgodnie z procedurą. Gdyby padł choć cień podejrzenia co do stanu psychicznego sprawcy, na posterunku uzbrojonym zastąpiłby go kolega ze zmiany. Nie budzą zastrzeżeń pod względem formalno-prawnym akta osobowe tego funkcjonariusza - miał aktualne badania lekarskie.
Sytuacja w jednostce została perfekcyjnie opanowana, te dwie dramatyczne godziny nie zaburzyły jej pracy. To był absolutny, niewyobrażalny przypadek, którego nie można było przewidzieć. Kiedy zostanie zakończone...

z płk. Jackiem Pomiankiewiczem, dyrektorem generalnym Służby Więziennej, rozmawia Jadwiga Cegielska

Czy można było uniknąć tragedii w Sieradzu?
Dramat, który rozegrał się w Sieradzu mógł dotknąć każdą grupę mundurową. W tragedii tej nie zawiniła Służba Więzienna jako formacja. Zdarzyła się zupełnie absurdalna, irracjonalna i niewyobrażalna sytuacja, którą spowodował człowiek pełniący służbę w zakładzie karnym. Należy to traktować w wymiarze jednostkowym, wyłącznie indywidualnym. Ze względu na wyjątkowość zdarzenia nie wolno, zwłaszcza na tym etapie postępowania, formułować jakichkolwiek pochopnych ocen.
Na zachowanie funkcjonariusza, który z posterunku uzbrojonego ostrzelał z broni automatycznej samochód policyjny, miały wpływ nieznane nam jeszcze czynniki. Być może było to obciążenie służbą w warunkach nadmiernego stresu, czy nierozpoznane zaburzenia psychiczne, a może konflikt rodzinny, o którym mogli nie wiedzieć ani koledzy, ani...

z płk. Pawłem Petersem, dyrektorem Biura Ochrony CZSW, rozmawia Hanna Świeszczakowska

Czy dowodzenie akcją ratowniczą w Sieradzu mogło być bardziej profesjonalne, a przede wszystkim skuteczniejsze? W prasie pojawiły się komentarze, że negocjowano z zabójcą zamiast go unieszkodliwić.
Nie byłem obserwatorem zdarzenia w Zakładzie Karnym Sieradzu i trudno mi ocenić profesjonalność akcji ratowniczej. Ocena nie może bazować na informacjach przekazanych przez media. Należy mieć wiedzę wynikającą z zeznań uczestników zdarzenia.
Moim zdaniem, słusznie podjęto negocjacje ze strzelającym, bo taka jest zasada. Użycie broni powinno być ostatecznością.

A Pan co by zrobił na miejscu dyrektora jednostki? Czy zdecydowałby się Pan na użycie broni?
Taka decyzja powinna być poprzedzona rozpoznaniem, czy nie narażałaby na śmierć lub uszczerbek na zdrowiu osób postronnych. Zapewne zagrożenie istniało, bo w sąsiedztwie wieżyczki...

Dlaczego człowiek zabija drugiego człowieka? Co powoduje, że niektórzy ludzie są zdolni do popełnienia tego skrajnego aktu agresji? Kim jest człowiek, który dokonuje okrutnej, brutalnej zbrodni, zadaje cierpienie i wyrządza krzywdę, której zrozumienie wykracza poza "ludzkie pojęcie"? Dlaczego zabójstwa popełniają osoby, których postępowanie nigdy wcześniej nie wskazywało na to, że mogą kogokolwiek skrzywdzić?
Takie pytania zadają przedstawiciele dyscyplin naukowych zajmujących się teoriami przyczyn agresywnego zachowania, przedstawiciele wymiaru sprawiedliwości, osoby skrzywdzone zabójstwem, a także wszyscy, którym taka zbrodnia wydaje się niemożliwa. Czasem te pytania zadają też sami sprawcy, przerażeni swoim zachowaniem i perspektywą życia za murami więzienia przez wiele lat.
Domaganie się wyjaśnienia przyczyn zbrodni jest tym silniejsze, im bardziej dramatyczne są skutki agresji sprawcy, im większe są rozmiary wyrządzonej krzywdy, im bardziej...

W poniedziałek, tydzień po zdarzeniu, dygotały na wietrze żałobne wstążki na antenach wozów policyjnych i więziennych. Młody chłopak z dziewczyną, zbliżając się do muru mokotowskiego aresztu w Warszawie, przeszli n a drugą stronę ulicy. - Na wieży stoi wariat z kałachem, może zacząć strzelać - rzucił do niej.
Na Starym Cmentarzu w Łodzi, w sobotę 31 marca, na pogrzebie zastrzelonych policjantów: 31-letniego Bartłomieja Kuleszy i 40-letniego Wiktora Będkowskiego, zebrał się tłum ludzi. W kondukcie szli: rodzina, znajomi, policjanci z kraju z komendantem głównym Konradem Kornatowskim, wiceminister spraw wewnętrznych i administracji Marek Surmacz, delegacje funkcjonariuszy SW z zastępcą dyrektora generalnego płk. Pawłem Nasiłowskim.
Obaj zabici funkcjonariusze pośmiertnie awansowali na młodszych aspirantów. Kilka godzin wcześniej w Pabianicach pochowano trzeciego zastrzelonego: 32-letniego aspiranta Andrzeja Werstaka.
Wszyscy byli młodzi. Zginęli na służbie z...

Tragedia w Sieradzu to wielka traumatyczna sytuacja dla policyjnej braci i naszej Służby. Trudno ją skomentować i mówić o przyczynach, gdy nie zostały zakończone czynności wyjaśniające. A tak, niestety, robiły niektóre media zadając pytanie: dlaczego o problemach rodzinnych funkcjonariusza nie wiedział dyrektor jednostki? Nie zgadzam się z takim postawieniem sprawy!
Ludzie przyjmowani do służby przechodzą przecież odpowiednie badania oraz procedurę kwalifikacyjną, podczas której rozmawiają nie tylko z dyrektorem. Później są szkoleni, począwszy od szkoleń wstępnych poprzez kaliskie, specjalistyczne oraz wewnątrz jednostki. Nawet negocjator policyjny, który prowadził rozmowy z tym nieszczęśnikiem - sprawcą zdarzenia, podkreślał, że było trudno, bo wyczuwało się, że funkcjonariusz znał w pewnym zakresie techniki prowadzenia negocjacji. Rodzi się pytanie: czy taki człowiek będzie zwierzał się przełożonym ze swoich rodzinnych problemów?
Przed chwilą skończyłem rozmowę...

Dzisiaj jest bardziej urzędnikiem niż osobą zajmującą się resocjalizacją skazanych. Oprócz skrępowania różnymi biurokratycznymi obowiązkami musi podołać pracy z liczną grupą skazanych, a nie omijają go też dodatkowe zajęcia w postaci np. nadzorowania widzeń czy zanoszenia listów na pocztę. Na bycie wychowawcą, a więc działania korekcyjne, pozostaje niewiele czasu.
Zarządzenie nr 2 dyrektora generalnego SW w sprawie szczegółowych sposobów prowadzenia pracy penitencjarnej, obowiązujące od 2004 r. - choć w zamyśle miało służyć ułatwieniu pracy - dość powszechnie krytykowane jest za nadmierny stopień uszczegółowienia, co krępuje swobodę wychowawców.

Nowe priorytety
Pod dyskusję penitencjarzystów został oddany projekt modyfikacji zarządzenia o pracy penitencjarnej, który zmniejsza obciążenia wychowawców obowiązkami biurokratycznymi. Nie znaczy to, że im ubędzie pracy, bo w zamian oczekuje się ich większego zaangażowania w pracę stricte...

Ilu z nas całymi miesiącami oczekiwało na jakąkolwiek odpowiedź organu administracji (przełożonego) na skierowane do niego pismo? Stan, w którym organ administracji nie załatwia sprawy w określonym terminie nazywany jest w nauce i orzecznictwie milczeniem, bezczynnością lub opieszałością tego organu.
Pojęć tych używa się często zamiennie, a do ich zaistnienia konieczne są dwie przesłanki. Pierwsza zawarta jest w określeniu "niezałatwienie sprawy", drugą stanowi upływ terminu przewidzianego na załatwienie sprawy.
Bezczynność organu jest uniwersalnym problemem całej administracji publicznej, w tym Służby Więziennej. Każdy z funkcjonariuszy chciałby, żeby organy S W funkcjonowały sprawnie, tzn. bez nieuzasadnionej zwłoki załatwiały jego wnioski, raporty, odwołania, bądź skargi. Mamy prawo tego oczekiwać, ponieważ prawo do załatwienia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (niezwłocznie), uznawane jest za jedno z podstawowych praw jednostki.
Jednym z podstawowych...

Nasz kolega po piórze, Ryszard Seroczyński, twórca obchodzącego dziesięciolecie Więziennego Klubu Literackiego "Bartnicka 10" we Włocławku, napisał z tej okazji: "Dwa podejścia do skazanych irytują mnie najbardziej. Pierwsze, że są to osoby bezpowrotnie stracone dla społeczeństwa i drugie - użalanie się nad losem "biednych skazanych".
Rysiek całą swoją wieloletnią pracą ze skazanymi polemizuje z tymi stereotypami. Oni sami przekonują, że spotkania w klubie z artystami, literatami, sportowcami, pasjonatami w różnych dziedzinach, wyjścia na zewnątrz, praca redakcyjna i twórczość własna to dla nich nie tylko powiew wolności, ale i motywacja do zmian wewnętrznych.
Dla wielu skazanych udział w pracach klubu oznacza pierwszy w życiu kontakt z kulturą, z wartościami wyższymi. Paradoksalnie, dopiero w więzieniu dowiadują się, że zamiast stać w bramie - gdzie spędzali czas na wolności — można obejrzeć wystawę, spektakl teatralny, przeczytać...

Areszt Śledczy w Poznaniu wspólnie z Poradnią Profilaktyki i Terapii Uzależnień MONAR oraz Zakładem Doskonalenia Zawodowego, zrealizowały projekt: "Wzmocnienie Systemu Sprawiedliwości - Ostatni areszt", PHA-RE 2003.
Jego całkowity koszt wyniósł blisko 60 tys. euro. Jednostka kontraktująca, tj. Fundusz Współpracy przy Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej w Warszawie, przyznał beneficjentom około 45 tys. euro, natomiast pozostała kwotę, tj. 20 proc., uzupełniło Ministerstwo Sprawiedliwości.
Z propozycją współpracy, również w ramach tego samego programu PHARE, zwróciło się do Aresztu Śledczego w Poznaniu stowarzyszenie Demokratyczna Unia Kobiet. Zaproponowano dodatkowe warsztaty dla sprawców przemocy oraz osób uzależnionych, a także kluby aktywnego poszukiwania pracy.
W ramach projektu "Ostatni Areszt" 421 skazanych ukończyło różnorodne kursy zawodowe lub zajęcia edukacyjne z zakresu przeciwdziałania uzależnieniom i przemocy, a w jednym z...

Miesięcznik "Forum Penitencjarne" ukazuje się od maja 1998 r.
Wydawca:
Centralny Zarząd Służby Więziennej
Ministerstwo Sprawiedliwości
ul. Rakowiecka 37a
02-521 Warszawa

Redakcja:
ul. Wiśniowa 50
02-520 Warszawa
tel. 0226408665 (redaktor naczelny)
0226408666 (sekretariat)
0226408668 (sekretarz redakcji)
fax: 0226408667
e-mail: redakcja@sw.gov.pl

Zespół redakcyjny:
Jadwiga Cegielska (redaktor naczelny) jcegielska@sw.gov.pl
Elzbieta Zakrzewska (sekretarz redakcji) ezakrzewska@sw.gov.pl
Agata Pilarska-Jakubczak apilarska@sw.gov.pl
Hanna Świeszczakowska
Grażyna Wągiel-Linder glinder@sw.gov.pl
Maria Sodomirska(sekretariat) msodomirska@sw.gov.pl
Piotr Kochański (fotoreporter)

Rada programowa:
Jacek Pomiankiewicz (przewodniczący), Grażyna Bednarek, Grzegrz Breintenbach
Irena Dybalska, Waldemar Kowalski, Krzysztof Kowaluk, Jacek Matrejek,
Paweł Nasiłowski, Jan Stec, Andrzej Szydłowski, Waldemar Śledzik,
Edward Wasilewski, Ireneusz Wolman, Marek Wójtowicz

Warunki prenumeraty:
Miesięcznik kolportowany w systemie prenumeraty, którą przyjmuje redakcja. Cena
prenumeraty w 2008 r. wynosi 30 zł. Odpowiednią kwotę należy wpłacać na konto
Ministerstwo Sprawiedliwości CZSW Biuro Budżetu
NR 76 1010 1010 0401 5222 3100 0000 z adnotacją "Forum Penitencjarnego" 2008 r.

Reklama w "Forum Penitencjarnym":
cała strona - 1500 zł, 1/2 strony - 1000 zł, 1/4 strony - 700 zł (+22%vat)
Na stronach czarno-białych 50% taniej.
Ogłoszenia drobne - bezpłatne.
Stałym klientom udzielamy bonifikaty. Reklamy przyjmuje redakcja. Nalezność
płatna przelewem na konto:
Drukarnia Offsetowa "ATU"
66 1240 1095 1111 0000 0324 8115
Bank PKO S.A. X O/W-wa, ul. Omulewska 27

Łamanie i druk:
Drukarnia Offsetowa "ATU"
ul. Działyńczyków 21 i 21a, 04-495 Warszawa
tel./fax.(022) 6734648, 6734649
e-mail: biuro@drukarniaatu.k2.pl
ostatnia aktualizacja: Tomasz Mazurkiewicz 28.03.2006 11:50