|
|
 Drodzy Czytelnicy!
Witam na witrynie "Forum Penitencjarnego" prezentującej kolejne wydania naszego miesięcznika w wersji elektronicznej. Do Państwa dyspozycji znajdują się tu najciekawsze materiały dziennikarskie opublikowane na łamach pisma w ciągu ostatnich pięciu lat. W imieniu redakcji serdecznie zapraszam do lektury z nadzieją, że zachęci ona Państwa do sięgnięcia po następne numery "Forum Penitencjarnego".
Grażyna Wągiel-Linder
p.o. redaktor naczelna
|
|
|
|
Numer:
luty 2010,
styczeń 2010,
grudzień 2009,
listopad 2009,
październik 2009,
wrzesień 2009,
sierpień 2009,
lipiec 2009,
czerwiec 2009,
maj 2009,
kwiecień 2009,
marzec 2009,
luty 2009,
styczeń 2009,
grudzień 2008,
listopad 2008,
październik 2008,
wrzesień 2008,
sierpień 2008,
lipiec 2008,
czerwiec 2008,
maj 2008,
kwiecień 2008,
marzec 2008,
luty 2008,
styczeń 2008,
grudzień 2007,
listopad 2007,
październik 2007,
wrzesień 2007,
sierpień 2007,
lipiec 2007,
czerwiec 2007,
maj 2007,
kwiecień 2007,
marzec 2007,
luty 2007,
styczeń 2007,
grudzień 2006,
listopad 2006,
październik 2006,
wrzesień 2006,
sierpień 2006,
lipiec 2006,
czerwiec 2006,
maj 2006,
kwiecień 2006,
marzec 2006,
luty 2006,
styczeń 2006,
grudzień 2005,
październik 2005,
wrzesień 2005,
sierpień 2005,
lipiec 2005,
czerwiec 2005,
maj 2005,
kwiecień 2005,
marzec 2005,
luty 2005,
styczeń 2005,
|
|
|
W numerach Forum Penitencjarnego:
|
|
|
z dr. Pawłem Moczydłowskim socjologiem, szefem więziennictwa w latach 1990-1994, który obecnie, w ramach ONZ, kieruje programem zapobiegania narkomanii w więzieniach Azji Centralnej, rozmawia Agata Pilarska-Jakubczak
David Ramsbotham, wieloletni generalny inspektor brytyjskiego więziennictwa, w jednej z książek napisał, że rząd brytyjski nie powstydziłby się, gdyby Pawła Moczydłowskiego, reformatora polskiego więziennictwa, postawiono na czele brytyjskiej służby Więziennej. Co Pan na to?
Z pewnością możemy mówić o polskim fenomenie, o polskiej drodze reformy więziennictwa, którą udało się przeprowadzić bez pieniędzy i która stała się wzorem do naśladowania dla innych krajów naszego regionu. W Polsce był kryzys gospodarczy, brakowało pieniędzy na więziennictwo, w więzieniach dolewano wodę do zupy dla zwiększenia objętości posiłków. Każdego roku budżet więziennictwa był niewystarczający. Mimo to zmiany postępowały.
Przenieśmy się...
|
|
|
|
|
|
z płk. Jerzym Czołgoszewskim, dyrektorem Biura Dyrektora Generalnego SW rozmawia Elżbieta Zakrzewska
Jakie cele przyświecają kontaktom zagranicznym Służby Więziennej?
Po przemianach demokratycznych w Polce, przez SW stanęły nowe wyzwania. Transformacja sprawiła że chcieliśmy poznać inne systemy penitencjarne, aby nauczyć się dobrych praktyk i przyswoić lepsze rozwiązania. Już w okresie przedakcesyjnym staliśmy się pomostem między Zachodem i Wschodem Europy. Dla krajów, które chciały zmienić swój system penitencjarny, byliśmy bowiem bardziej wiarygodni, oni znali naszą drogę do demokratycznych przemian i nasze sukcesy, a poza tym, w przeciwieństwie do krajów unijnych, nie dzieliła nas taka przepaść finansowa i organizacyjna. Wkrótce, z ucznia staliśmy się ekspertem i dziś bierzemy udział w misjach zadaniowych Unii w różnych krajach, nawet pozaeuropejskich.
Jak doszło do tego, że Unia powierzyła polskiej Służbie Więziennej zadanie...
|
|
|
|
|
|
z Teresą Wojtaszyk, st. specjalistą w Biurze Penitencjarnym Centralnego Zarządu SW, rozmawia Agata Pilarska-Jakubczak
Od kiedy w polskim więziennictwie funkcjonuje system terapeutyczny?
Odpowiednie traktowanie osób, które wymagają oddziaływań specjalistycznych w procesie wykonywania kary pozbawienia wolności, ma w naszym kraju ponad 50-letnią tradycję. Jednolity organizacyjnie model funkcjonowania oddziałów terapeutycznych został wypracowany w oparciu o wieloletnie doświadczenia w pracy ze skazanymi niepełnosprawnymi psychicznie przez personel tych placówek.
Tworzenie pierwszych oddziałów specjalnych dla skazanych poprzedziły badania empiryczne, które przeprowadzono na początku lat 50-tych. na zlecenie departamentu więziennictwa Dzięki jej badaniom udało się zdiagnozować tę trudną populację więźniów i określić rodzaje ich zaburzeń. Zauważono wtedy potrzebę specjalistycznych oddziaływań wobec więźniów niepełnosprawnych psychicznie oraz...
|
|
|
|
|
|
Przełom lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych to czas pobuntowy, z widocznym brakiem dyscypliny wśród osadzonych. To również czas ogromnego odpływu doświadczonej kadry, spowodowany przemianami społeczno-politycznymi.
W działach ochrony na początku dał się odczuć brak zlikwidowanych nieco wcześniej stanowisk komendantów. Ich obowiązki przerzucono na barki wychowawców, którzy nie mieli doświadczenia w tego typu działaniach. Dlatego przez pewien czas forsowano pomysł przemianowania dotychczasowych oddziałowych na... młodszych wychowawców. W związku z tym eksperymentem tworzono w działach penitencjarnych dodatkowe stanowiska zastępcy kierownika, który miał zajmować się tą "staro-nową" grupą funkcjonariuszy. Pomysł ten spotęgował istniejące napięcia i konflikty między działem ochrony i penitencjarnym. W konsekwencji został zarzucony.
Ochrona, podobnie jak inne działy, potrzebowała nowych, praktycznych i dostosowanych do owej rzeczywistości...
|
|
|
|
|
|
Moje zainteresowania więzieniem i ludźmi, którzy odbywają tam karę pozbawienia wolności, wzbudził prof. Andrzej Lewicki, nie bez kozery nazywany ojcem polskiej psychologii penitencjarnej. Był rok 1960, kiedy jako student III roku pedagogiki dostałem się na prowadzone przez niego seminarium magisterskie.
Profesor Lewicki, wymagający, napęczniały wiedzą, konsekwentny i życzliwy. Do dziś przechowuję taśmę magnetofonową z jego wspaniałym wykładem na temat diagnozy penitencjarnej, jaki wygłosił kiedyś w więzieniu Sztumie w ramach programu penitencjarnego klubu dyskusyjnego. Po uzyskaniu magisterium dwukrotnie proponował mi asystenturę. Dwukrotnie odmówiłem.
Organizował w Poznaniu seminaria penitencjarne. Szczególnie dobrze pamiętam jedno z nich, dotyczyło resocjalizacji przy pomocy hipnozy. Nikt przed prof. Lewickim tego zagadnienia w Polsce nie podejmował. Nieliczni penitencjaryści, znajdujący się w sali na pokazie specjalistów ze szkół leningradzkiej i...
|
|
|
|
|
|
W ub.r. minęło 50 lat od utworzenia Więzienia Karno-Specjalnego dla Młodocianych w Szczypiornie koło Kalisza. Młode pokolenie funkcjonariuszy słabo pamięta tamten zakład i prowadzony w nim eksperyment. Zakład powstał na fali gomułkowskiej odwilży, a zakończył działalność w czasach gierkowskiej polityki "ładu, dyscypliny i porządku" w 1974 r.
W tej nietypowej jednostce wszyscy młodociani więźniowie byli uczniami, uczęszczali do szkoły samochodowej (technikum lub zasadniczej szkoły zawodowej). Ta odmienność raziła na tle stereotypowej praktyki w PRL.
Warto przypomnieć dorobek 16-letniej działalności WKSdM, wokół której narosło sporo mitów niemających wiele wspólnego z faktami. W czasie eksperymentu udało się wypracować system pracy z młodocianymi, choć nie odbyło się bez porażek.
Początki
Eksperyment prof. Witolda Świdy i jego córki Hanny (obecnie prof. Hanna Świda-Ziemba) rozpoczął się 20 października 1958 r., gdy...
|
|
|
|
|
|
Psychiatria sądowa jest praktycznym działem psychiatrii służącym wymiarowi sprawiedliwości poprzez wykorzystywanie wiedzy z zakresu psychopatologii w postępowaniu sądowym.
W Polsce pomysł jej wyodrębnienia został sformułowany już podczas I Zjazdu Polskich Psychiatrów, który odbył się w Warszawie, w listopadzie 1920 r. Nie doszło jednak do instytucjonalnego zorganizowania placówek psychiatrii sądowej z powodu trudności finansowych oraz sporów kompetencyjnych.
Już w okresie międzywojennym psychiatrzy dostrzegali również potrzebę zainteresowania problemami zdrowia psychicznego osób naruszających prawo, zarówno w fazie postępowania sądowego jak i po skazaniu, podczas odbywania kary pozbawienia wolności. Zadania psychiatrii penitencjarnej sformułował Witold Łuniewski, dyrektor Państwowego Szpitala dla Psychicznie Chorych w Tworkach i opisał je w zeszycie 3 Przeglądu Więziennictwa Polskiego z 1938 r. Wskazując na art. 139 Kodeksu postępowania karnego z 1932 r....
|
|
|
|
|
|
1 maja 1918 r. w Ministerstwie Sprawiedliwości w Warszawie wyodrębniono Wydział Więzienny, zapoczątkowując formowanie się struktury polskiego więziennictwa. Jego organizatorzy mieli świadomość potrzeby szkolenia zawodowego zarówno kandydatów do pracy w więzieniach, jak i w przyszłości osób zatrudnionych.
Była to konsekwencja przyjętej w światowej penitencjarystyce zasady, że: "funkcjonariusze więzień muszą otrzymać specjalne wyszkolenie" (Amerykański Kongres Penitencjarny, Cincinnati, 1870 r.) oraz innej, że należy organizować szkolenie zawodowe personelu w szkołach i na kursach stacjonarnych, zlokalizowanych przy większych więzieniach (Międzynarodowy Kongres Penitencjarny, Petersburg, 1890 r.).
Kierownik Wydziału Więziennego, Jan Zakrzewski, niezwłocznie ogłosił nabór kandydatów do pracy w przyszłych polskich więzieniach. Do jesieni 1918 r. pozyskał 34 kandydatów na stanowiska urzędnicze (naczelników, inspektorów) oraz 117 kandydatów na...
|
|
|
|
|
|
Służba Więzienna nigdy chyba nie miała dobrej passy dla wykreowania własnego wizerunku w społeczeństwie. Od czego zależy jego poprawienie?
W przeszłości strażnikami więziennymi zostawali byli wojskowi, którzy z różnych względów nie mogli się już sprawdzić w polu. Okres rozbiorów to utożsamianie z zaborcą wszelkich służb związanych z aparatem władzy. Dopiero okres międzywojnia dał szansę na ukształtowanie wizerunku Straży Więziennej jako formacji sprawnej, profesjonalnej, o wysokim prestiżu społecznym.
Urke Nachalnik, pisarz, kryminalista, w jednej ze swoich autobiograficznych powieści wspomina, że więźniowie z radością przyjęli zmianę pruskich strażników na przedstawicieli polskiej władzy. W okresie międzywojennym rozpoczęło się, częściowo samoistne, kształtowanie wizerunku władz więziennych, zdejmowanie odium przedstawicieli zaborców.
Funkcjonariuszy fotografowano przed zakładami, w których pracowali, powstały pierwsze szkoły dla więzienników,...
|
|
|
|
|
|
3 I 1918 r. Dekret Rady Regencyjnej "O tymczasowej organizacji Władz Na-czelnych w Królestwie Polskim" art. 23: "Do Ministra Sprawiedliwości należą wszelkie sprawy dotyczące zarządu wymiarem sprawiedliwości i z tym zarządem związane, a w tej liczbie przygotowanie do objęcia, a następnie kierownictwa więzieniami".
1 V 1918 r. W MS utworzono Wydział Więzienny (od lipca 1918 r. Sekcja Więzienna). Kierownikiem został Jan Zakrzewski. Wydział prowadził nabór kandydatów na naczelników więzień i dozorców, zorganizował pierwsze kursy szkoleniowe i praktyki zawodowe, przyjmował od kandydatów stosowne ślubowanie, zapoczątkował prace nad wydaniem dokumentów.
31 X 1918 r. Przejęcie przez polską administrację więzienia w Krakowie (ul. Senacka), a w następnych dniach kolejnych w regionie. Proces przejmowania więzień na terenach byłych zaborów: rosyjskiego i austriackiego, Pomorza, Wielkopolski, Kresów Wschodnich i Litwy Środkowej trwał do 1923...
|
|
|
|
|
Miesięcznik "Forum Penitencjarne" ukazuje się od maja 1998 r.
Wydawca:
Centralny Zarząd Służby Więziennej
Ministerstwo Sprawiedliwości
ul. Rakowiecka 37a
02-521 Warszawa
Redakcja:
ul. Wiśniowa 50
02-520 Warszawa
tel. 0226408665 (redaktor naczelny)
0226408666 (sekretariat)
0226408668 (sekretarz redakcji)
fax: 0226408667
e-mail: redakcja@sw.gov.pl
Zespół redakcyjny:
Jadwiga Cegielska (redaktor naczelny) jcegielska@sw.gov.pl
Hanna Swieszczakowska (sekretarz redakcji) hswieszczakowska@sw.gov.pl
Agata Pilarska-Jakubczak tel. 226408664apilarska@sw.gov.pl
Hanna Świeszczakowska hswieszczakowska@sw.gov.pl
Grażyna Wągiel-Linder tel. 226408669glinder@sw.gov.pl
Aneta Kantor tel. 226408664akantor@sw.gov.pl
Maria Sodomirska(sekretariat) msodomirska@sw.gov.pl
Piotr Kochański (fotoreporter)
Rada programowa:
Paweł Nasiłowski (przewodniczący), Grażyna Bednarek, Grzegorz Breitenbach, Artur Cyruk, Irena Dybalska, Zbigniew Głodowski, Krzysztof Keller, Waldemar Kowalski, Krzysztof Kowaluk, Jacek Matrejek, Marek Ośka, Waldemar Śledzik, Edward Wasilewski, Ireneusz Wolman, Marek Wójtowicz
Prezydium Rady Programowej:
Krzysztof Keller (przewodniczący), Zbigniew Głodowski,
Waldemar Kowalski, Jacek Matrejek, Edward Wasilewski
Warunki prenumeraty:
Miesięcznik kolportowany w systemie prenumeraty, którą przyjmuje redakcja. Cena
prenumeraty w 2010 r. wynosi 30 zł. Odpowiednią kwotę należy wpłacać na konto
Ministerstwo Sprawiedliwości CZSW Biuro Budżetu
NR 76 1010 1010 0401 5222 3100 0000 z adnotacją "Forum Penitencjarne" 2010 r.
Reklama w "Forum Penitencjarnym":
cała strona - 1500 zł, 1/2 strony - 1000 zł, 1/4 strony - 700 zł (+22%vat)
Na stronach czarno-białych 50% taniej.
Ogłoszenia drobne - bezpłatne.
Stałym klientom udzielamy bonifikaty. Reklamy przyjmuje redakcja. Nalezność
płatna przelewem na konto:
Drukarnia Offsetowa "ATU"
66 1240 1095 1111 0000 0324 8115
Bank PKO S.A. X O/W-wa, ul. Omulewska 27
Łamanie i druk:
Drukarnia Offsetowa "ATU"
ul. Działyńczyków 21 i 21a, 04-495 Warszawa
tel./fax.(022) 6734648, 6734649
e-mail: biuro@drukarniaatu.k2.pl
ostatnia aktualizacja: Tomasz Mazurkiewicz 16.12.2009 11:50
|
|
|
|
