W Polsce ok. 1,5 mln ludzi choruje na depresję. Wystąpienie objawów depresji ma związek z indywidualną podatnością i możliwościami psychicznymi danej osoby – depresja może dotknąć każdego człowieka. Funkcjonariusze Służby Więziennej podejmują systematyczne działania mające na celu zachowanie zdrowia psychicznego u osób pozbawionych wolności.

Czy smutek oznacza depresję?

Depresja jest chorobą biologiczną, jak np. cukrzyca, dlatego „branie się w garść” nie wystarczy. Choroba ta może być kombinacją zarówno czynników biologicznych, przyjmowanych leków, obciążeń somatycznych czy trudnych, traumatyzujących wydarzeń życiowych.

Choć w depresji prawie zawsze występuje smutek, jednak bardzo często nie oznacza on depresji. Odczuwanie smutku nie jest jednoznaczne z depresją. Zwykle u pacjenta występuje kilka objawów, choć nie wszystkie muszą wystąpić równocześnie. Aby świadczyły o chorobie, muszą utrzymać się co najmniej dwa tygodnie.

Niepokój powinny wzbudzić:

· Obniżony nastrój

· Zaburzenia pamięci i koncentracji

· Negatywny obraz siebie

· Problemy z mobilizacją i podejmowaniem decyzji

· Zaburzenia snu

· Spadek/wzrost masy ciała

· Utrata zainteresowań

Weź się w garść – czyli o tym jak nie wspierać osób w depresji

Osoby cierpiące na depresję często zmagają się z komunikatami które w istocie szkodzą i nie stanowią wsparcia w zmaganiu się z trudami choroby, zatem nie należy ich używać.

Wyjdź do ludzi, to ci się poprawi;

Przestań się użalać;

Nie masz tak źle, inni mają gorzej;

Działania funkcjonariuszy Służby Więziennej

Osoby odbywające karę pozbawienia wolności także mogą zachorować na depresję. Obok czynników genetycznych, indywidualnych predyspozycji sprzyjać temu mogą także krytyczne momenty w izolacji więziennej takie jak: osadzenie w zakładzie karnym\areszcie śledczym, zmiana sytuacji prawnej, sytuacje kryzysowe w rodzinie, problemy w relacjach interpersonalnych ze współosadzonymi czy problemy zdrowotne. Funkcjonariusze potulickiej jednostki - wychowawcy, psycholodzy, terapeuci, oddziałowi, personel medyczny – poprzez codzienne rozmowy, oddziaływania terapeutyczne, prowadzone programy resocjalizacji, czy zajęcia kulturalno-oświatowe pomagają skazanym zachować zdrowie psychiczne. Wpływ na to ma także organizowanie szkoleń zawodowych, nauczania oraz umożliwianie podejmowania zatrudnienia co pozwala na stawianie zarówno krótkoterminowych jak i długoterminowych celów i ich realizację przy doświadczaniu satysfakcji z ich wykonania. Powyższe kształtuje także pozytywne sposoby radzenia sobie z doświadczaniem trudnych sytuacji jak i kształtuje szereg umiejętności zarówno interpersonalnych jak i intrapersonalnych. Finalnie ma to przełożenie na bezkolizyjny powrót do społeczeństwa skazanych po odbyciu kary pozbawienia wolności. To wszytsko może jednak okazać się niewystarczające - oblicza depresji mogą być wyjątkowo trudne i dramatyczne, a czynniki biologiczny determinujący. Korzystanie z farmakoterapii może okazać się konieczne i stanowić długotrwały proces. W społeczeństwie funkcjonuje wiele mitów dotyczących depresji, które w konsekwencji mogą okazać się groźne i przyczynić się do bagatelizowania objawów depresji, dlatego tak istotne jest szerzenie rzetelnej wiedzy na jej temat, w tym także za więziennym murem. 

Pamiętaj!

Choroba jaką jest depresja może dotknąć każdej osoby! Jeśli zauważysz u siebie lub osób z twojego otoczenia wskazane wyżej objawy nie czekaj! Skorzystaj z pomocy specjalistów – pamiętaj nie musisz być sam ze swoimi problemami.

 

Tekst/ zdjęcie: por. Justyna Sejdowska-Szrajber

Generuj pdf
Znajdź nas również na
Serwis Służby Więziennej